27 προσφυγόπουλα μαθαίνουν να αγαπούν το νερό και να κολυμπούν!

Αν τολμάς να ονειρευτείς και θέλεις κάτι πολύ, το σύμπαν συνωμοτεί για να το πετύχεις! Έτσι δεν λένε; Αυτό ακριβώς συνέβη και στην ιστορία που θα σας αφηγηθώ…

Όλα ξεκίνησαν λίγους μήνες πριν, ένα βράδυ στα αποδυτήρια του κολυμβητηρίου της Μεταμόρφωσης. Είχαμε τελειώσει την προπόνηση και με τη Μάρθα – για όσους δεν την γνωρίζουν η Μάρθα Μάτσα είναι Πρωταθλήτρια κολύμβησης και 3 φορές Olympian (και εξαιρετικός άνθρωπος!!!!) – είχαμε για ακόμα μία φορά πιάσει την κουβέντα για άσχετα θέματα. Δεν θυμάμαι πώς ακριβώς έγινε η συζήτηση όμως η κουβέντα γύρισε στην ιδιότητα της Μάρθας ως δασκάλας στο 165ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών. Μου εξήγησε ότι πρόκειται για «Σχολείο Υποδοχής», μια ορολογία που πρώτη φορά άκουγα και ομολογουμένως δεν είχα ιδέα περί τίνος επρόκειτο. Όπως μου είπε, στο Σχολείο αυτό υποδέχονται προσφυγόπουλα, παιδιά που αναγκάστηκαν λόγω ανωτέρας βίας να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, να πάρουν δύο αλλαξιές ρούχα και να ξενιτευτούν σε μία χώρα ονόματι Ελλάδα για την οποία ίσως να μην είχαν ακούσει ποτέ πριν. Και φυσικά, δεν μιλούσαν τη γλώσσα της χώρας που θα γινόταν η νέα τους πατρίδα.

Για να συμβεί όμως αυτό, έπρεπε πρώτα με κίνδυνο της ζωής τους, στοιβαγμένα μέσα σε βάρκες «καρυδότσουφλα» να διασχίσουν το Αιγαίο και να φτάσουν στη νέα αυτή πατρίδα. Τα περισσότερα από τα παιδιά αυτά δεν ήξεραν κολύμπι, ούτε καν πώς να επιπλέουν. Ίσως και να μην είχαν δει θάλασσα ποτέ πριν… Κι έπρεπε ξαφνικά να βουτήξουν σε αυτήν, να αντιμετωπίσουν το κρύο και τα κύματα με την ελπίδα να τα καταφέρουν. Κάποια δεν τα κατάφεραν… Κάποια άλλα όμως στάθηκαν πιο τυχερά και τα κατάφεραν! Ο φόβος όμως του νερού και της θάλασσας φώλιασε για πάντα μέσα τους.

Αυτά λίγο-πολύ μου αφηγήθηκε εκείνο το βράδυ η Μάρθα, μαζί με κάποιες τρυφερές και πολύ συγκινητικές ιστορίες και περιστατικά που συνέβησαν στην τάξη. Η ίδια τους μιλούσε συχνά για το κολύμπι και τον ρόλο που αυτό διαδραματίζει στη ζωή της και ξέρω πως κάποια από αυτά κατά καιρούς της είχαν χαρίσει και ζωγραφιές με τη δασκάλα τους σε ρόλο κολυμβήτριας. Κάπως έτσι, μου μίλησε και για το όνειρο -που ίσως εκείνη τη στιγμή να έμοιαζε απατηλό- να φέρει τα παιδιά αυτά κάποια στιγμή στην πισίνα, στον δικό της χώρο για να τα βοηθήσει να ξεπεράσουν τον φόβο τους και να αποκτήσουν μία καλύτερη σχέση με το νερό. Η συζήτησή μας έμεινε εκεί όμως….

Λίγες ημέρες αργότερα, η Ζέτα μου ζήτησε να της προτείνω κάποια πρόσωπα για τη νέα εκπομπή που τότε προετοίμαζε, το «Thrive». Έψαχνε ανθρώπους με πολυδιάστατες προσωπικότητες, οι οποίοι έχουν βρει τον τρόπο να ισορροπούν στη ζωή τους και να συνδυάζουν καριέρα, άσκηση, οικογένεια ίσως και προσφορά. Δεν έψαχνε για αναγνωρίσιμα πρόσωπα αλλά για «Ωραία μυαλά και ωραίους ανθρώπους» που θα μπορούσαν να αποτελέσουν πρότυπο και πηγή έμπνευσης για όλους εμάς τους υπόλοιπους. Η Μάρθα ήταν ένα από τα πρώτα πρόσωπα που της πρότεινα μαζί με τον Δημήτρη Σταματίου, Operations Director DHL Express Greece, Cyprus & Malta. Δύο άνθρωποι αρκετά διαφορετικοί μεταξύ τους, εξίσου όμως «Thrive» προσωπικότητες και οι δύο.

Τα γυρίσματα ξεκίνησαν, η Μάρθα μίλησε στη Ζέτα για το δικό της όνειρο κι εκείνη, σε ρόλο καλής νεράιδας, ανέλαβε να το μεταφέρει στον Δημήτρη, τον οποίο γνώρισε λίγο καιρό αργότερα σε ένα από τα επόμενα γυρίσματα της εκπομπής. (Να σημειώσω εδώ, ότι η Ζέτα δεν γνώριζε κανέναν εκ των δύο προηγουμένως.) Και κάπως έτσι το όνειρο μιας δασκάλας και 27 μικρών παιδιών έμελλε να γίνει πραγματικότητα μέσω του «Kids’ Day», μίας πρωτοβουλίας της DHL Express Ευρώπης με στόχο τη διοργάνωση δράσεων για παιδιά, με τη συμμετοχή εθελοντών-εργαζομένων ανά χώρα. Το μόνο που έμενε τώρα ήταν να οριστεί η ημέρα και ο τόπος…

Την Τρίτη 14 Μαΐου, λοιπόν, η Μάρθα και οι εθελοντές της εταιρείας βρέθηκαν στο Δημοτικό Κολυμβητήριο Μεταμόρφωσης με 27 παιδιά προσφύγων, ενώ στο «προπονητικό team» προστέθηκε και ο Ρωμανός Αλυφαντής, προπονητής ο ίδιος και ένας εκ των κορυφαίων Ελλήνων κολυμβητών.

Στόχος της προσπάθειας ήταν να καλυφθούν – όσο αυτό είναι δυνατό – οι άσχημες αναμνήσεις των μικρών αυτών παιδιών, γνωρίζοντας πλέον το νερό ως… παιχνίδι! Σκουφάκια, γυαλάκια, μαγιώ και μπουρνούζια ήταν ο εξοπλισμός που προσφέρθηκε στους μικρούς κολυμβητές και με τη βοήθεια του επαγγελματικού προσωπικού του κολυμβητηρίου η… προπόνηση ξεκίνησε! Δύο ώρες μετά, το ξέγνοιαστο αυτό μεσημέρι τελείωσε με ένα χαρούμενο γεύμα για όλους τους μικρούς αθλητές, οι οποίοι δεν σταμάτησαν λεπτό να χαμογελάνε!

Δεν χρειάζεται, λοιπόν, προσπάθεια, κόπο ή χρήματα…

Όμορφες ημέρες σαν αυτή θα ξημερώνουν πάντα, όσο υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο…

Όσο υπάρχουν άνθρωποι που κρατάνε ζωντανό το χρώμα  αυτού του κόσμου: το παιδικό χαμόγελο!

“Those who are crazy enough to think they can change the world usually do.”― Steve Jobs

 

*Φωτογραφικό υλικό από την Athens Voice

Εγγραφή στο Newsletter

No spam guarantee.

I agree to have my personal information transfered to MailChimp ( more information )
Ετικέτες:

Σχετικά Άρθρα

Προηγούμενο αρθρο Επόμενο αρθρο

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

22 shares