93 χρόνια Μάνος Χατζιδάκις…

Μια από τις κορυφαίες Ελληνίδες ηθοποιούς και φίλη του Μάνου Χατζιδάκι του είχε πει κάποτε σε μια βραδινή βόλτα τους μετά από μια παράσταση στο Εθνικό θέατρο:

Θα ήθελα πολύ να ερωτευτώ και να με ερωτευτούν όπως ακριβώς περιγράφεις εσύ τον έρωτα!

Σαν σήμερα, πριν από 93 χρόνια, γεννήθηκε ο ευγενής, ο θαρραλέος, ο ασυμβίβαστος, ο λυρικός μουσικός, ο σπουδαίος καλλιτέχνης, ο ερωτικός Μάνος Χατζιδάκις, ο οποίος έμελε να αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα του στην παγκόσμια μουσική ιστορία.

Προφητικός, οξυδερκής, αιχμηρός και πνευματώδης, ο μεγάλος αυτός μαέστρος προτιμούσε να μιλάει με νότες και μελωδίες αλλά κυρίως με κοφτερές λέξεις. Δεν δίσταζε να τοποθετείται δημόσια για καθετί που τον απασχολούσε, από την πολιτική μέχρι τον έρωτα, από τη ζωή μέχρι τον θάνατο. Αδιαφορούσε για τη δόξα γιατί «τον φυλάκιζε μέσα στα πλαίσια που καθόριζε εκείνη, όχι εκείνος«.

Η ιστορία της ζωής του είναι λίγο-πολύ γνωστή…

Γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου του 1925 στην Ξάνθη, «τη διατηρητέα κι όχι την άλλη, τη φριχτή», όπως σημείωνε χαρακτηριστικά ο ίδιος. Από τα τέσσερά του χρόνια μαθαίνει πιάνο, βιολί και ακορντεόν. Μετά τον χωρισμό των γονιών του, το 1932, ο Μάνος Χατζιδάκις με τη μητέρα του και την αδελφή του εγκαθίστανται οριστικά στην Αθήνα. Τα χρόνια των σπουδών του γνωρίζεται με την πνευματική γενιά του μεσοπολέμου που τον διαμορφώνει και τον καθορίζει σε μεγάλο βαθμό.

Οι φιλίες που τον καθόρισαν

Αγαπημένα του στέκια το παταράκι του περίφημου καφεκοπτείου «Λουμίδη» στο κέντρο της Αθήνας και αργότερα το «GB corner» και φυσικά ο «Μαγεμένος Αυλός», ο οποίος έχει σχεδόν ταυτιστεί με εκείνον. Στην παρέα του ο Ελύτης, ο Μώραλης, ο Τσαρούχης, ο Σεφέρης, ο Σικελιανός και ο μετέπειτα πιστός του φίλος και συνεργάτης Νίκος Γκάτσος και αργότερα η Μελίνα Μερκούρη, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, η Κάκια Παναγιώτου και τόσοι άλλοι άνθρωποι των τεχνών και του πνεύματος.

Οι συζητήσεις τους κρατούσαν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Μάλιστα, ένα βράδυ στον Μαγεμένο Αυλό, με τον Μάνο Χατζιδάκι να έχει πολλή όρεξη και το ρολόι να δείχνει 4 τα ξημερώματα, οι μεγαλύτεροι σερβιτόροι του μαγαζιού πήραν το θάρρος και τον παρακάλεσαν, καθότι τον ένιωθαν πλέον δικό τους άνθρωπο, να του αφήσουν τα κλειδιά για να κλειδώσει ο ίδιος τον χώρο, όταν θα τελείωνε τη συζήτησή του. Όταν οι εργαζόμενοι επέστρεψαν στο μαγαζί το επόμενο πρωί στις 9, βρήκαν τον Μάνο Χατζιδάκι να κοιμάται σε μια πολυθρόνα. Μόλις άνοιξε τα μάτια του, τους εξομολογήθηκε ότι είχε χάσει τα κλειδιά και παρέμεινε στο μαγαζί για να το φυλάει…

Οι συνεργασίες αμέτρητες… Από το θέατρο Τέχνης και το Εθνικό μέχρι τη Φίνος Φίλμ στη μεγάλη οθόνη. Ακόμα και όταν έγραφε επί παραγγελία, όμως, δεν θυσίαζε την αισθητική και τον λυρισμό του. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι ακόμα και τα τραγούδια που γράφτηκαν για αμιγώς εμπορικούς σκοπούς, κυρίως για το σανίδι ή το πανί, αποτελούν σπουδαία παρακαταθήκη για όλους εμάς που συνεχίζουμε μέχρι σήμερα να τα απολαμβάνουμε. Γιατί πάνω απ’ όλα έχουν μελωδία και στίχους με νόημα. Βλέπετε, η έννοια του εμπορικού του τότε απέχει κατά πολύ από αυτό που ονομάζουμε εμπορικό σήμερα (και ο νοών νοείτο…).

Το χρυσό αγαλματίδιο

Το 1960 κέρδισε το βραβείο Όσκαρ για το τραγούδι «Τα παιδιά του Πειραιά» από την ταινία του Ζιλ Ντασέν «Ποτέ την Κυριακή». Ένα βραβείο που ο ίδιος δεν πήγε να το παραλάβει στην απονομή και όταν χρειάστηκε να φωτογραφηθεί με αυτό, του δάνεισε το δικό της η Κατίνα Παξινού! Είχε πάρει Όσκαρ Β’ γυναικείου ρόλου στο «Για ποιον χτυπάει η καμπάνα». Αργότερα του έστειλαν από την Αμερική το δικό του αλλά μια μέρα που είχε τα νεύρα του το πέταξε στα σκουπίδια. Το βρήκε η καθαρίστρια και το έδωσε στην αδελφή του κι έτσι το μικρό αγαλματίδιο ξαναγύρισε σ’ εκείνον. Τώρα μπορούσε να το κρατήσει, γιατί συμβολικά και πρακτικά του κρατούσε την πόρτα ανοιχτή!!!

Το 1975 δημιούργησε το Τρίτο Πρόγραμμα ενώ την περίοδο 1989-93 ίδρυσε την Ορχήστρα των Χρωμάτων με σκοπό να παρουσιάσει «πρωτότυπα προγράμματα που συνήθως δεν καλύπτονται από τις συμβατικές συμφωνικές ορχήστρες» την οποία και διηύθυνε μέχρι το τέλος της ζωής του.

Ο Μάνος πέταξε μακριά για τη δική του Οδό Ονείρων στις 15 Ιουνίου 1994. 24 χρόνια μετά, όμως, η κληρονομιά που άφησε πίσω του συνεχίζει να φωτίζει τον δρόμο για τις επόμενες γενιές και η σοφία του μας λείπει.

Ο ερωτικός Μάνος Χατζιδάκις, όμως, δεν έφυγε ποτέ! Ο σπουδαίος αυτός μαέστρος είχε έναν δικό του, μοναδικό τρόπο να εκφράζει το πιο δύσκολο στην έκφραση συναίσθημα, τον έρωτα. Ήξερε να αποδίδει το μεγαλείο του. Ήξερε να τον αποτυπώνει στους στίχους και τις μελωδίες του. Ο ίδιος, άλλωστε, δήλωνε πάντα ερωτευμένος. Το μόνο που επιθυμούσε πάντα και αναζητούσε ήταν ο έρωτας!

Κάποτε είχε πει πως…

«Εμένα μου αρκεί ένας έρωτας, ένα πιάνο και μια καλύβα. Άντε, κι ένα εσπρέσο!»

Εγγραφή στο Newsletter

No spam guarantee.

I agree to have my personal information transfered to MailChimp ( more information )

Σχετικά Άρθρα

Προηγούμενο αρθρο Επόμενο αρθρο

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

4 shares