Ισότητας Αγώνας Άγονος

Τι κάνεις όταν ζεις σε μία κοινωνία μη φιλική προς τους ανθρώπους που κινούνται με αναπηρικό αμαξίδιο;

Αναγκάζεσαι να μεταφέρεις μόνος σου στα χέρια τον άνθρωπό σου όταν επισκέπτεσαι έναν από τους πλέον γνωστούς αρχαιολογικούς χώρους παγκοσμίως!

Πρόσφατα μαθητές από σχολείο της Νέας Ραιδεστού, αλλά κι από γαλλόφωνο σχολείο επισκέφθηκαν την Ακρόπολη στο πλαίσιο σχολικής εκδρομής. Μεταξύ αυτών δύο μαθητές σε αναπηρικό αμαξίδιο. Κατά την άφιξή τους στον αρχαιολογικό χώρο ενημερώθηκαν ότι το αναβατόριο ήταν εκτός λειτουργίας. Τι σήμαινε αυτό πρακτικά; Ότι τα δύο παιδιά που επιθυμούσαν να επισκεφθούν με τους συμμαθητές τους το ιστορικό μνημείο δεν είχαν πρόσβαση σε αυτό!

Το ειδικό αναβατόριο είχε εγκαινιαστεί το 2004 εξυπηρετώντας περισσότερα από 20 άτομα ημερησίως. Ωστόσο, από το Σεπτέμβριο του 2018 έχει παύσει η λειτουργία του αποκλείοντας την πρόσβαση σε συμπολίτες, αλλά και τουρίστες που επιθυμούν να επισκεφτούν την Ακρόπολη.  

Ο Σύλλογος Γονέων του πρώτου σχολείου απέστειλε επιστολή διαμαρτυρίας στα αρμόδια όργανα και στη Βουλή ζητώντας τα αυτονόητα εν έτει 2019: προσβασιμότητα στα ΑΜεΑ στα μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς.

Η απάντηση του Υπουργείου Πολιτισμού

Για λάθος αξιολόγηση του προβλήματος από τις αρμόδιες υπηρεσίες έκανε λόγο το Υπουργείο Πολιτισμού στην απάντησή του προς το Σχολείο ζητώντας συγγνώμη και φροντίζοντας για την άμεση -ευτυχώς- επίλυση του προβλήματος.

Ο σεβασμός είναι πολιτισμός

«Επιστρέφω σε 5 λεπτά»

Σε παρόμοιο ύφος και με την ίδια αγανάκτηση είκοσι αναπηρικά αμαξίδια με κολλημένη την πινακίδα «επιστρέφω σε 5’» βρέθηκαν σταθμευμένα στη Λεωφόρο Νίκης, στη Θεσσαλονίκη, σε μία προσπάθεια των ατόμων με κινητικά προβλήματα να διαμαρτυρηθούν για το παράνομο παρκάρισμα στις θέσεις που προορίζονται για χρήση από ΑΜεΑ.

Είναι αυτό αρκετό;

Ως φοιτήτρια έκανα καθημερινή παρέα με έναν τυφλό συμφοιτητή μου. Δεν μπορώ να ξεχάσω τις φορές που κάναμε ελιγμούς, γιατί κάποιο μηχανάκι ή αυτοκίνητο πατούσε πάνω στους οδηγούς όδευσης τυφλών. Ή ότι ο τετραπληγικός συμφοιτητής μου δεν μπορούσε να παρακολουθήσει ορισμένα μαθήματα, διότι η αίθουσα δεν ήταν προσβάσιμη με ασανσέρ! Ακόμη περισσότερο δεν μπορώ να ξεχάσω ότι ήταν ελάχιστοι οι καθηγητές που ενδιαφέρονταν κι αγωνιούσαν για τους φοιτητές αυτούς, που καθημερινά έδιναν αγώνα για το αυτονόητο! Ευτυχώς όμως δεν ήμαστε τόσο λίγοι οι συμμαθητές που προσπαθούσαμε να βοηθήσουμε.  

Δε μου αρέσει να γενικεύω, αλλά δεν είναι και ψέμα εν προκειμένω. Θέατρα δεν είναι προσβάσιμα από ΑΜεΑ, τα ασανσέρ στο μετρό συνήθως καταλαμβάνουν άτομα χωρίς κινητικά προβλήματα αφήνοντας έξω άλλους που το χρειάζονται περισσότερο (αληθινή ιστορία), αυτοκίνητα παρκάρουν χωρίς ίχνος ευαισθησίας σε θέσεις ΑΜεΑ «για λίγο μωρέ, σιγά». Κι όταν μιλήσεις ως τρίτος στην καλύτερη ακούς «κι εσένα τι σε νοιάζει;». Μέχρι να μας νοιάξει προσωπικά…

Αλλά… Πρέπει αλήθεια να συμβεί σε κάποιον δικό μας, για να ευαισθητοποιηθούμε;

Εγγραφή στο Newsletter

No spam guarantee.

I agree to have my personal information transfered to MailChimp ( more information )
Ετικέτες: , ,

Σχετικά Άρθρα

Προηγούμενο αρθρο Επόμενο αρθρο

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares