Μάνος Ελευθερίου: Τα γηρατειά είναι μία ανίατος ασθένεια

Τις τελευταίες μέρες σιγοτραγουδώ έναν αγαπημένο στίχο, «…πώς έγινε σε τούτο τον αιώνα και γύρισε καπάκι η ζωή, πώς τα ‘φεραν η μοίρα και τα χρόνια να μην ακούσεις έναν ποιητή…»

Είναι μαγικό πράγμα οι λέξεις. Χρειάζεται μαεστρία για να μπουν στη σωστή σειρά, θέλει ταλέντο για να τις αγκαλιάσει μία ξεχωριστή μελωδία και η ολοκλήρωση έρχεται από την ιδιαίτερη χροιά που θα τις τραγουδήσει.

Και είναι τότε η στιγμή που όλη αυτή η δημιουργία παίρνει δύναμη και μπορεί να σου ξυπνήσει συναισθήματα. Μπορεί να σε κάνει να δακρύσεις ή να χορέψεις από χαρά, να σε θυμώσει ή να σε χαλαρώσει και να σε αποκοιμίσει. Είναι αυτό το ταλέντο που έχουν οι ποιητές, να γράφουν στίχους που μένουν αναλλοίωτοι στους αιώνες και ξυπνούν τα ίδια συναισθήματα σε διαφορετικούς ανθρώπους. Ένα τέτοιο μεγάλο ταλέντο ήταν ο Μάνος Ελευθερίου. Δεν υπάρχει Έλληνας που να μην δάκρυσε με τους στίχους του, που δεν σιγοτραγούδησε τα τραγούδια του, που δεν πόνεσε με τους καημούς τους.

Σε ηλικία 80 ετών έφυγε από τη ζωή από ανακοπή καρδιάς, ο σπουδαίος Έλληνας ποιητής, στιχουργός και πεζογράφος. Ο Μάνος Ελευθερίου είχε βραβευθεί από την Ακαδημία Αθηνών για τη συνολική προσφορά του στον χώρο των γραμμάτων.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ερμούπολη της Σύρου. Ο πατέρας του ήταν ναυτικός και σε ηλικία 14 ετών ήρθε με την οικογένειά του στην Αθήνα.

Το 1962 σε ηλικία 24 ετών έγραψε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Συνοικισμός», την οποία δημοσίευσε με δικά του χρήματα αλλά δυστυχώς δεν είχε την αναμενόμενη επιτυχία. Την ίδια εποχή γράφει τους πρώτους στίχους ανάμεσα στους οποίους και «Το τρένο φεύγει στις 8.00» το οποίο αργότερα μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης και έγινε τεράστια επιτυχία.

Κατά καιρούς είχε συνεργαστεί σχεδόν με όλους τους Έλληνες συνθέτες και τραγουδιστές, όπως με τον Σταύρο Κουγιουμτζή, τον Γιώργο Νταλάρα, το Θανάση Γκαιφύλλια, τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Γιάννη Σπανό, τον Γιώργο Ζαμπέτα, τον Σταμάτη Κραουνάκη, τον Λουκιανό Κηλαηδόνη, τον Γιώργο Χατζηνάσιο, τον Αντώνη Βαρδή και πολλούς άλλους.

Παράλληλα, έγραφε και εικονογραφούσε παραμύθια για παιδιά. Τη δεκαετία του ’90 αρθρογραφεί και συγχρόνως κάνει ραδιοφωνικές εκπομπές στο Αθήνα 9,84 και στο Δεύτερο Πρόγραμμα. Το 1994 εκδίδει την πρώτη του νουβέλα «Το άγγιγμα του χρόνου» και το 2004 το πρώτο του μυθιστόρημα «Ο καιρός των Χρυσανθέμων», που τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας 2005.

Σε μία συνέντευξή του είχε πει μεταξύ άλλων,

«…Έχω μεγαλώσει. Έφτασα σε μια ηλικία που διασκεδάσεις, γάμοι, βαφτίσια, διαδηλώσεις, έρωτες, πάθη, διαβάσματα, θέατρα, κινηματογράφοι… όλα αυτά που συνθέτουν τη ζωή ενός ανθρώπους μου φαίνονται τώρα σαν να έγιναν όλα μαζί χθες το βράδυ. Συμπυκνώθηκε ο χρόνος!».

Κάπως έτσι νιώθουμε κι εμείς λίγες μέρες μετά τον θάνατό του, πως συμπυκνώθηκε ο χρόνος και η ιστορία του έγινε λίγες λέξεις σ’ ένα κείμενο αφιερωμένο σ’ αυτόν τον ποιητή που ευτυχώς, η μοίρα και τα χρόνια τα έφεραν έτσι και καταφέραμε να τον ακούσουμε. Και θα τον ακούμε για πολλά χρόνια ακόμα!

Εγγραφή στο Newsletter

No spam guarantee.

I agree to have my personal information transfered to MailChimp ( more information )
Ετικέτες: ,

Σχετικά Άρθρα

Προηγούμενο αρθρο Επόμενο αρθρο

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

34 shares