Μάτι: Ένας χρόνος μετά

23 Ιουλίου 2018, ώρα 16:41. Φωτιά ξεσπάει στο Νταού Πεντέλης. Στην αρχή καίει αργά χαμηλή βλάστηση. Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί τι θα ακολουθήσει λίγα μόνο λεπτά μετά. Πράγματι μεταξύ 17:10 και 17:30 ο άνεμος ισχυροποιείται, η φωτιά αλλάζει απότομα κατεύθυνση προς τα ανατολικά, με αποτέλεσμα γρήγορα να βγει εκτός ελέγχου. Οι ασυνήθιστα ισχυροί άνεμοι που πνέουν στην περιοχή σε συνδυασμό με τις υψηλές θερμοκρασίες, την τοπογραφία και το μικροκλίμα της περιοχής, ευθύνονται για την δημιουργία ισχυρών καταβατικών ανέμων κατά μήκος του παραλιακού μετώπου. Ως αποτέλεσμα, η πυρκαγιά κατακαίοντας το χωριό του Νταού, κατευθύνεται προς την ευρύτερη περιοχή της Ραφήνας, του Νέου Βουτζά και στη συνέχεια στο Κόκκινο Λιμανάκι και το Μάτι. Μέχρι τις 18:15 έχει φτάσει στη θάλασσα…

Αμείλικτη η φωτιά στο πέρασμά της καίει βλάστηση, σπίτια, αυτοκίνητα. Λόγω της γρήγορης εξάπλωσης, πολλοί κάτοικοι και παραθεριστές δεν προλαβαίνουν να αντιδράσουν κι είτε εγκλωβίζονται και καίγονται στα σπίτια τους είτε χάνουν τη ζωή τους προσπαθώντας να διαφύγουν πεζή ή με τα αυτοκίνητά τους, καθώς παγιδεύονται στο μποτιλιάρισμα που προκλήθηκε.

Άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στην παραλία για να γλιτώσουν από τη φωτιά

Η συνέχεια γνωστή… 102 τα θύματα που άφησε πίσω της η πυρκαγιά και δεκάδες τραυματίες. Περιουσίες έγιναν στάχτη μέσα σε λίγα λεπτά. Χιλιάδες στρέμματα δάσους έγιναν αποκαΐδια. Οι εικόνες της καταστροφής έπαιζαν για μέρες στις οθόνες των τηλεοράσεών μας άλλοτε με ενημερωτική κι άλλοτε -δυστυχώς- με κανιβαλιστική διάθεση από τα ΜΜΕ.

Την ίδια ώρα που δημοσιογράφοι και παντός είδους (αν)αρμόδιοι αναλώνονταν σε ένα παιχνίδι ευθυνών και κατηγοριών, απλοί πολίτες έσπευδαν να προσφέρουν βοήθεια στην κατάσβεση των πυρκαγιών, την περίθαλψη των τραυματιών, τη συλλογή τροφίμων, νερού και ειδών πρώτης ανάγκης των πληγέντων κ.α. Πολλοί σύλλογοι, σωματεία, οργανώσεις καθώς και μεμονωμένα άτομα, όπως επίσης και κάποιες επιχειρήσεις, εταιρείες και καταστήματα βοήθησαν με τον δικό τους τρόπο. Γιατροί προσέφεραν τις υπηρεσίες τους αφιλοκερδώς κι ιδιώτες προσέφεραν σπίτια για διαμονή σε ανθρώπους που έμειναν άστεγοι έπειτα από την πύρινη καταστροφή.  

Τα τραγικά γεγονότα επέφεραν ένα έντονο κύμα εθελοντισμού στην Ελλάδα

Θυμάμαι την επόμενη μέρα να μην μπορούμε καν να μιλήσουμε στη δουλειά. Δεν είχαμε χάσει κάποιον δικό μας. Κάποιοι μπορεί και να μην ξέραμε καν πού είναι το Κόκκινο Λιμανάκι και το Μάτι. Αλλά η τραγωδία μας είχε αγγίξει όλους. Θυμάμαι να οδηγώ στο δρόμο για το σπίτι, να ακούω τα νέα στο ραδιόφωνο και να κλαίω. Κι έκλαψα ακόμη περισσότερο όταν άκουσα το στίχο από ένα αγαπημένο τραγούδι της Χαρούλας Αλεξίου «δι’ ευχών των Αγίων που κλαις/ που μπορείς σ’ αγαπάω να λες». Εγώ ήμουν τυχερή. Κάποιοι όμως έχασαν μέσα σε λίγα λεπτά τους δικούς τους ανθρώπους.

Πώς γίνεται όμως να μη μαθαίνουμε. Πώς γίνεται ακόμα να ακούμε για φωτιές κι εμπρησμούς; Τι δε μάθαμε από τις πυρκαγιές του 2007, του 2009 ή από του 2018;

Είναι αφέλεια; Είναι έλλειψη παιδείας; Ο 65χρονος που αποφάσισε να κάψει κλαδιά τη μέρα που ο κίνδυνος πυρκαγιάς ήταν στην υψηλότερη σχεδόν κατηγορία (4 με ανώτατο το 5) τι σκεφτόταν άραγε; Αυτοί που εσκεμμένα τοποθετούν εμπρηστικούς μηχανισμούς σε δασικές εκτάσεις τι πραγματικό όφελος έχουν και ποια συνείδηση; Οι οδηγοί που πετούν το αναμμένο τους τσιγάρο, το κουτάκι του αναψυκτικού από το αυτοκίνητο κάτω στο δρόμο με ποια λογική πράττουν;

Ένα χρόνο μετά το συναίσθημα είναι ακόμα έντονο

Η ζωή προχωράει με μια υποτυπώδη κανονικότητα για τους κατοίκους στο Μάτι. Ένα χρόνο μετά αγωνίζονται με πείσμα και δύναμη να σταθούν ξανά στα πόδια τους. «Για εσάς πέρασε ένας χρόνος, για εμάς μία μέρα». Αυτά ήταν τα λόγια ενός κατοίκου που επέζησε της καταστροφής χάνοντας όμως δικούς του ανθρώπους. Κι αυτά τα λόγια δείχνουν ξεκάθαρα τη διαφορά στο πώς αντιλαμβάνονται την τραγωδία αυτοί που την έζησαν κι όσοι την είδαν από μακριά ή διάβασαν γι’ αυτήν. Δεν ξεχνούν. Ακόμη κι αν θέλουν, δεν μπορούν να ξεχάσουν. Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει. Κανείς μας δεν πρέπει να ξεχάσει.   

H πυρκαγιά στο Νέο Βουτζά και το Μάτι είναι η φονικότερη στην ιστορία του σύγχρονου ελληνικού κράτους και η δεύτερη πιο φονική πυρκαγιά παγκοσμίως κατά τον 21ο αιώνα, μετά τις πυρκαγιές στην Αυστραλία στις 7 Φεβρουαρίου 2009 που είχαν σκοτώσει 180 άτομα.

Εγγραφή στο Newsletter

No spam guarantee.

I agree to have my personal information transfered to MailChimp ( more information )
Ετικέτες: , ,

Σχετικά Άρθρα

Προηγούμενο αρθρο Επόμενο αρθρο

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares