Ομορφιά προσφοράς

Την εβδομάδα που μας πέρασε, υπήρξανε τρία γεγονότα τα οποία με κάποιον τρόπο συνδέονται μεταξύ τους.

Το πρώτο από αυτά ήταν η ημερίδα “Skin day” των καλλυντικών Avon, που πραγματοποιήθηκε εγκαινιάζοντας έναν υπέροχο χώρο του Ιδρύματος Γουλανδρή. Η Ημερίδα αυτή ήταν αφιερωμένη στην ομορφιά, αυτήν που επιτυγχάνεται όχι μόνο με την περιποίηση της επιδερμίδας μέσω των καλλυντικών της ομώνυμης μάρκας αλλά κυρίως μέσω της εσωτερικής γαλήνης και ισορροπίας, που κάθε άνθρωπος είναι καλό να βρίσκει στη ζωή του κάποια στιγμή. 

Αυτή ήταν και η επικεφαλίδα που περιέγραφε την ομιλία μου στη συγκεκριμένη δράση και ομολογώ ότι τη χάρηκα πολύ βλέποντας πόσο πρόσφορο έδαφος έχει πλέον στην Ελλάδα η αναζήτηση της προσωπικής βελτίωσης ως μέσο καλυτέρευσης της καθημερινότητάς μας και, κατ’επέκταση της ζωής μας γενικότερα.

Το δεύτερο γεγονός συνέβη μία μέρα μετά, ή σωστότερα το επόμενο βράδυ, και αφορούσε στην ετήσια εκδήλωση/δείπνο ευχαριστιών του φιλανθρωπικού οργανισμού Make a wish Ελλάδος. Το κατάμεστο City Link διαμορφώθηκε κατάλληλα και υποδέχθηκε όλους τους αφανείς και εμφανείς ήρωες που πραγματοποίησαν κάποια ευχή παιδιού, δίνοντάς του κουράγιο και δύναμη να συνεχίσει τον αγώνα του για την καταπολέμηση της σοβαρής νόσου που αντιμετωπίζει. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένα κοσμικό γεγονός μιας και παρέλασαν όλα τα πρόσωπα τα οποία συνήθως συναντάς σε τέτοια γεγονότα, όμως δεν θύμιζε τίποτα από τη βιτρίνα και την επιφανειακότητα που συνήθως τα χαρακτηρίζει. Αντιθέτως, ήταν ζεστό, ανθρώπινο, βαθιά συγκινητικό και αφοπλιστικά ειλικρινές, όπως άρμοζε -εξάλλου- στην περίσταση! Θα έλεγα ότι επρόκειτο για έναν ύμνο στην ανιδιοτελή προσφορά! 

Δεν ήταν η ιδέα μου, ούτε ο εξαιρετικός φωτισμός, που έκανε όλους τους γνωστούς μου παρευρισκόμενους να λάμπουν με έναν τρόπο πρωτόγνωρο, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια. Ήταν μάλλον η διάθεσή τους και σίγουρα το γεγονός ότι τους δόθηκε η ευκαιρία να κάνουν κάτι τόσο χειροπιαστό για κάποια παιδιά που το έχουν ανάγκη! 

Το τρίτο γεγονός δεν ήταν ευχάριστο… Ήταν από αυτά που σε κάνουν να επαναπροσδιορίζεις την ανθρώπινη ύπαρξη, υπενθυμίζοντάς σου πόσο τρωτή και ευάλωτη είναι! Πόσο σημαντικό είναι να νιώθεις και να εκφράζεις την ευγνωμοσύνη για το γεγονός ότι ζεις και αναπνέεις καθημερινά.

Όταν χάνεται μια ύπαρξη, χάνεται ένα κομμάτι εγκόσμιας ενέργειας, από αυτά που μπορείς να αντιληφθείς -σίγουρα- και με τις πέντε αισθήσεις και για κάποιους λίγους (τυχερούς) και με άλλες… Το κενό που αφήνει είναι κενό πέντε αισθήσεων γι’ αυτό και είναι χειροπιαστό, ορατό, ακουστικό…! Και γι’ αυτό πονάει! Γιατί ξαφνικά βρίσκεται εκεί όπου θα έπρεπε να υπάρχει κάτι άλλο. Η ενέργεια, ωστόσο, που αφήνει αυτή η απώλεια της ύπαρξης, είναι συγκεκριμένη και αντιληπτή ακόμα και για μας που δεν διαθέτουμε έκτη αίσθηση και έχει να κάνει με το πώς έζησε αυτή η ύπαρξη, τι προσέφερε όταν υπήρχε, πόσο θετική ή αρνητική επίδραση είχε στις άλλες ύπαρξεις…

Όταν φεύγει ένας θετικός, ευγενικός, καλοπροαίρετος άνθρωπος, που έχει προσφέρει πολλά στους υπόλοιπους, τότε ακόμα κι αν δεν υπάρχει πια με τη χειροπιαστή έννοια, η ενέργειά του συνεχίζει και ζει ανάμεσά μας και μας γεμίζει φως, έμπνευση και χαρά.

Ο Κώστας Ευριπιώτης ήταν ένας τέτοιος άνθρωπος γι’ αυτό και συνεχίζει να υπάρχει ανάμεσά μας παρά τον χαμό της γήινης ύπαρξής του. Και αυτό είναι το σπουδαιότερο πράγμα, αυτό που μένει και δεν χάνεται ποτέ…

Το στοιχείο, λοιπόν, που συνδέει τα τρία γεγονότα που περιέγραψα και μου συνέβησαν την προηγούμενη εβδομάδα είναι η διάθεση του εαυτού μας σε έργα προσφοράς, προσωπικής και κοινωνικής, που διαμορφώνουν ένα καλύτερο παρόν και σαφώς ένα πιο αισιόδοξο μέλλον. Και μόνο μέσα από τη διαδικασία αυτή… ομορφαίνουμε!

Εύχομαι να έχουμε – και επισήμως πλέον- ένα υπέροχο καλοκαίρι!!!

Ζέτα 

Εγγραφή στο Newsletter

No spam guarantee.

I agree to have my personal information transfered to MailChimp ( more information )

Σχετικά Άρθρα

Προηγούμενο αρθρο Επόμενο αρθρο

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares