Όταν το φαγητό έπαψε να είναι απόλαυση…

Η προσωπική μου ιστορία…

Πότε έπαψε το φαγητό να είναι μέσο «επιβίωσης» και απόλαυσης; Πότε τα οικογενειακά τραπέζια έγιναν γεύματα σε ένα δωμάτιο μπροστά από την τηλεόραση; Πότε το κρέας έγινε πρωτεΐνη και το ψωμί υδατάνθρακας; Ποτέ άρχισες να μετράς θερμίδες; Πότε άρχισαν να σε «γεμίζουν» οι ώρες που ξοδεύεις πάνω στο ελλειπτικό ή τον διάδρομο κοιτάζοντας ασταμάτητα πάνω αριστερά για να βρεις την επιβράβευση στο νούμερο των θερμίδων που έχεις κάψει; Πότε άρχισες να «εθίζεσαι» βλέποντας το σώμα σου να αλλάζει και τη ζυγαριά να χαμηλώνει;

Στην αρχή ήταν ωραία, πολύ ωραία όταν έμαθες να «ξεκλειδώνεις» τις τροφές και να βλέπεις τα αποτελέσματα να σε επιβραβεύουν στον καθρέφτη και τα ρούχα σου. Όμως τα όρια είναι λεπτά και οι ισορροπίες δύσκολες να κρατηθούν… Όταν φτάσεις στο σημείο να “μεταφράζεις” κάθε σου γεύμα σε θερμίδες που κατανάλωσες και δεν μπορείς να το βγάλεις από το μυαλό σου, όπου και να βρίσκεσαι (από το καλύτερο μαγαζί μέχρι το πιο όμορφο νησί) και με όποιον και αν είσαι, τότε πρέπει να αντιληφθείς πως είσαι άρρωστος, ακόμα και αν το σώμα σου, σου έχει δώσει καιρό πριν δείγματα αυτής της ασθένειας (έλλειψη περίοδου, να κρυώνεις ακόμα και με καύσωνα, να μην μπορείς να κάτσεις γιατί σε πονάνε τα κόκαλά σου, να αδυνατείς να λειτουργήσεις σεξουαλικά και να νιώθεις ακόμα χειρότερα που «απογοητεύεις» τον σύντροφό σου…).

Το ίδιο άρρωστος όμως ίσως να νιώθεις ακόμα και όταν τελικά βγεις από όλο αυτό, αν είσαι τυχερός, και πέσεις με τα μούτρα στο φαγητό για να καλύψεις το τεράστιο κενό που εσύ δημιούργησες στον εαυτό σου, τις αμέτρητες ψυχαναγκαστικές σκέψεις («γιατί το έφαγα αυτό;», «μπορούσα να φάω λιγότερο», «αύριο θα φάω λιγότερο», «θα κάνω τη διπλάσια γυμναστική» -ακόμα και αν στην πραγματικότητα δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου). Να ξυπνάς κάθε μέρα και να τρως. Να τρως ασταμάτητα χωρίς να πεινάς, χωρίς να σου αρέσουν καν αυτά που τρως. Να τρως αηδίες που στην «κανονική» σου ζωή δεν θα άγγιζες καν, μέχρι να σκάσεις (κυριολεκτικά). Να «πεθαίνεις» στον πόνο και να μη μπορείς να σταματήσεις. Και όταν πλέον σταματήσεις, να σκέφέφσαι πως δεν μπορείς, δεν θες άλλο να ζεις έτσι.

Εύχομαι μια μέρα να γίνω καλά…

Οι διατροφικές διαταραχές είναι μια αρρώστια ψυχική και σωματική. Εύχομαι, όμως, μια μέρα να γίνω καλά! Το μόνο σίγουρο είναι ότι είμαι πολύ καλύτερη από αυτό!

Στις δύσκολες στιγμές θα έχεις την ανάγκη συγκεκριμένων ανθρώπων δίπλα σου και ίσως κάποιοι από αυτούς να είναι η αφορμή που μένεις σε αυτή τη μαύρη τρύπα. Σίγουρα, η συμπαράσταση και η συντροφιά θα σου δώσει στιγμιαία δύναμη να προχωρήσεις αλλά πρέπει να θυμάσαι πάντα, πως τη μεγαλύτερη δύναμη που θα αναζητάς, στο τέλος θα την αντλείς από τα βάθη της ψυχής σου. Αυτή η δύναμη είναι ανίκητη! Ανίκητη και πιο δυνατή από όλες τις πρόσκαιρες δυνάμεις. Μη μένεις σε ψεύτικες φιλίες, μη σπατάλας τον πολύτιμο χρόνο σου σε ανόητες κοινωνικές συναναστροφές. Φύγε όσο πιο μακριά γίνεται από υποτίθεμενες αγάπες που προσπαθούν να σε αλλάξουν, να σε μετατρέψουν σε κάτι άλλο από αυτό που είσαι, όχι στον καλύτερο δυνατό εαυτό σου, αλλά σε αυτόν που έχουν πλάσει στο μυαλό τους ότι θα ήθελαν να είσαι, και δεν είσαι ούτε και θα γίνεις ποτέ… Γιατί είσαι πολύ καλύτερη από αυτό!

Μάθε να λες “όχι”!

Μάθε να λες “όχι”! Όχι επειδή είσαι αγενής, αλλά επειδή σέβεσαι τον εαυτό σου. Γιατί ακούς βαθιά μέσα σου να φωνάζει αυτό το μεγάλο “ΟΧΙ”, που εσύ, εκείνη την στιγμή με ένα ψεύτικο χαμόγελο, το μετατρέπεις σε “ΝΑΙ”. Μπορείς να ξεκινήσεις έστω να το κανεις με ένα μικρό πρώτο “όχι” και αυτό το μικρό “όχι” μια μέρα θα σου δώσει τη δύναμη που αναζητούσες για κάτι σπουδαίο. Σπουδαίο και τόσο όμορφο που θα περιμένει εσένα ακριβώς για όλα όσα είσαι! Θα ξέρεις ότι είναι αληθινό γιατί εσύ θα έχεις αποδεχτεί τον εαυτό σου και στις εκάστοτε επιλογές σου από εδώ και στο εξής δεν θα χρειάζεται να αλλοιώνεις την προσωπικότητα και τα θέλω σου για να επιβεβαιωθείς ή να νιώσεις αποδεκτή. Θα το έχεις κερδίσει περίτρανα από μόνη σου, γιατί σίγουρα δεν θα είσαι ο ίδιος άνθρωπος. Γιατί είσαι καλύτερη από αυτό!

Αυτές ήταν οι σκέψεις μου σε μια από τις πιο σκοτεινές περιόδους της ζωής μου. Δύο χρόνια μετά, και με τη στήριξη των αγαπημένων μου προσώπων αλλά και των καλύτερων ειδικών που θα μπορούσα να συναντήσω, μα πάνω από όλα χάρη στο μυαλό και το σώμα μου, κατάφερα να ξανάβρω τον εαυτό μου και είμαι χαρούμενη, πολύ χαρούμενη!

Άννα Οικονόμου

Εγγραφή στο Newsletter

No spam guarantee.

I agree to have my personal information transfered to MailChimp ( more information )
Ετικέτες:

Σχετικά Άρθρα

Προηγούμενο αρθρο Επόμενο αρθρο

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

3 shares