Ένα βραβείο για τη «Φλώρα»

Την Δευτέρα που μας πέρασε, στην 37η απονομή της Ακαδημίας των Κορφιάτικων θεατρικών βραβείων, κέρδισα το βραβείο γυναικείας ερμηνείας «Ρένα Βλαχοπούλου» για την παράσταση «Γοργόνες και Μάγκες», όπου υποδυόμουν την «Φλώρα».

Την «Φλώρα», τον ρόλο που εμπνεύστηκε ο Γιάννης Δαλιανίδης και την ενέταξε στο σενάριο της ταινίας που έμελλε στη συνέχεια να γίνει τεράστια, καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία, με τη σύμπραξη του Μίμη Πλέσσα και του Λευτέρη Παπαδόπουλου, οι οποίοι τη μεταμόρφωσαν στο διαχρονικό μιούζικαλ που βλέπουμε ακόμα και τώρα με την ίδια χαρά, όπως τότε που ήμασταν παιδιά.

Γιατί την «Φλώρα» την αντιμετώπισα ως ρόλο, έναν ρόλο που απαιτεί την αφοσίωση, την προσοχή και την αγάπη μου προκειμένου να αναδειχθεί και να μεταδοθεί στο κοινό που ήρθε να δει την παράσταση. Έναν ρόλο, όπως όλους τους -θεατρικούς- ρόλους, που χρειάζονται πολλή και σκληρή δουλειά, ώρες προβών, σωματικής και ψυχικής δοκιμασίας, μέχρι να πλαστούν και να μπορέσουν να σταθούν επάξια στο σανίδι, το οποίο δεν χαρίζεται σε κανέναν, όσο μεγάλο όνομα και να έχει…

Δεν μπήκα ούτε μια στιγμή στη διαδικασία σύγκρισής μου με την Μαίρη Χρονοπούλου, η οποία ως εμβληματική «Φλώρα» έχει αποτυπωθεί ανεξίτηλα στο μυαλό και τη συνείδησή μας με την ερμηνεία της στην εν λόγω ταινία. Δεν σκέφτηκα στιγμή να πάω στα εύκολα (αν υποθέσουμε ότι αυτά είναι εύκολα, που δεν είναι…) και να ξεπατικώσω κινήσεις, φωνή, εκφράσεις προκειμένου να αποδώσω «πιστά» τον ρόλο… Κάτι τέτοιο θα ήταν αδύνατο, ουτοπικό και άκρως επικίνδυνο, αφού μόνο ως καρικατούρα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, πράγμα απολύτως προσβλητικό και για μένα και για την παράσταση, ακόμα και για την ίδια την κυρία Χρονοπούλου, η οποία όταν ήρθε να την παρακολουθήσει (τι μαγική στιγμή!!) τι θα έβλεπε: Μία αποτυχημένη μίμηση! Κρίμα θα ήταν… Ύβρις!

Οι ηθοποιοί έχουμε το δικαίωμα να ονειρευόμαστε και να καταπιανόμαστε με όποιους ρόλους θέλουμε. Δεν υπάρχουν απαγορευμένοι ρόλοι από τη στιγμή που είναι κάπου γραμμένοι, από τη στιγμή που υπάρχει ένα έργο ή κάποιο σενάριο. Το γεγονός ότι έχουν παιχτεί εξαιρετικά στο παρελθόν από σπουδαίους ηθοποιούς, όχι μόνο δεν πρέπει να αποτελεί εμπόδιο αλλά αντιθέτως, να είναι δέλεαρ, αφού ο πήχης είναι πανύψηλος! Και αυτό ισχύει για όλα, όχι μόνο στο θέατρο. Με την ίδια ευκολία και προσμονή που αντιμετωπίζουμε το ανέβασμα ακόμα μιας «Μήδειας», ενός «Βασιλιά Ληρ», μιας «Έντα Γκάμπλερ», ενός «Καμπαρέ», θα έπρεπε να σκεφτόμασταν και τη θεατρική μεταφορά του «Γοργόνες και Μάγκες» και τόσων άλλων σπουδαίων ελληνικών έργων.

Συμφωνώ ότι μια ταινία για να γίνει θέατρο προϋποθέτει άλλη αντιμετώπιση, αλλά αυτό δεν είναι και το μαγικό με την τέχνη; Να ξεπερνάς τα όριά σου, να εξελίσσεσαι κάθε φορά, να κάνεις το αδύνατο δυνατό!

Ας δώσουμε, λοιπόν, στο μυαλό και την καρδιά μας την ευκαιρία να διευρυνθούν, να γίνουν μεγαλύτερα και σωστότερα. Ας δώσουμε την ευκαιρία στους σπουδαίους δημιουργούς, σκηνοθέτες και ηθοποιούς του σήμερα, να δείξουν αυτό που πραγματικά είναι, χωρίς κλισέ, παρωπίδες και ανώφελες συγκρίσεις. Όλοι θα βγούμε κερδισμένοι και σοφότεροι!

Το βραβείο που κέρδισα για τη Φλώρα μου, το αφιερώνω στην ομαδική δουλειά όλων των συντελεστών της παράστασης (από τον παραγωγό μέχρι την καθαρίστρια του θεάτρου), σε όλους τους συναδέλφους μου που τολμούν να αναλαμβάνουν σπουδαίους ρόλους χωρίς να φοβούνται τη σύγκριση με τους ηθοποιούς του παρελθόντος και τέλος, στην υπέροχη Μαίρη Χρονοπούλου για τη γενναιοδωρία, τη μεγαλοψυχία και την εξυπνάδα της να μην έχει στεγανά…

Σας ευχαριστώ πολύ!
Ζέτα

Εγγραφή στο Newsletter

No spam guarantee.

I agree to have my personal information transfered to MailChimp ( more information )
Ετικέτες: , , , , , , ,

Σχετικά Άρθρα

Προηγούμενο αρθρο Επόμενο αρθρο

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

4 shares