Μια φωτογραφία και δύο ακόμη στιγμές

Μια φωτογραφία, που κάνει τον γύρο του κόσμου και γίνεται εμβληματική. Η γιαγιά Μαρίτσα από τη Μυτιλήνη μαζί με άλλες δυο γυναίκες φίλες της, φροντίζουν ένα μωράκι , προσφυγόπουλο, το οποίο μόλις έχει φτάσει από τα τουρκικά παράλια. Σημεία από την αφήγηση της ίδιας: «Ήταν πολύς κόσμος μαζωμένος στον Πλάτανο καθώς είχαν φτάσει τρεις βάρκες. Είδαμε τη μητέρα την ώρα που άλλαζε τα ρούχα της και της είπαμε ότι το μωρό πεινάει. Έδωσαν στο μωρό ένα μπιμπερό αλλά αυτό δεν ήθελε το γάλα. Το δοκίμασα στο χέρι μου και ήταν καυτό. Εκεί δίπλα είχε μια βρύση και κρύωσα εκεί το μπιμπερό και μετά το μωρό άρχισε να πίνει το γάλα… του τραγουδήσαμε και το ήπιε μονορούφι…»

Μια ταινία , οι «Κλέφτες Καταστημάτων», που μας έρχονται από την Ιαπωνία, και κερδίζουν τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες. Η ταινία διαπραγματεύεται, με τρόπο απρόσμενο και τολμηρό, με ματιά ρεαλιστική και ταυτόχρονα  ποιητικά συναισθηματική, το νόημα και το περιεχόμενο της οικογένειας στη σύγχρονη κοινωνία

Τέλος, ένα Αιθιοπικό φεστιβάλ στη Δημοτική αγορά της Κυψέλης, παραμονές Χριστουγέννων. Δεν είναι μόνο μία, αλλά αρκετές οικογένειες με νεαρούς Έλληνες γονείς που συνοδεύουν τα μικρά παιδιά τους. Τα παιδιά τρέχουν και παίζουν, σε μια ατμόσφαιρα γιορτινή. Μαθαίνουμε πως είναι παιδάκια που τα έχουν υιοθετήσει οι Έλληνες γονείς τους από ορφανοτροφεία της Αιθιοπίας. Κι επειδή θέλουν να κρατήσουν τα παιδιά τους ένα είδος σύνδεσης με την κουλτούρα της χώρας καταγωγής τους, γι’ αυτό και κάνουν σήμερα τη βόλτα τους εδώ.

Τρεις στιγμές, με έναν κοινό τόπο ανάμεσά τους. Σε έναν κόσμο που αλλάζει και που μετακινείται μετέωρος, μοιάζοντας συχνά σαν να διαλύεται, οι δημιουργικές δυνάμεις του ανθρώπινου ψυχισμού διεκδικούν και οδηγούν σε μια νέα ανασύνθεση, η οποία θα περιλαμβάνει από την αρχή όλα όσα έχουμε ανάγκη για να επιβιώσουμε. Μια οικογένεια, δηλαδή ανθρώπινες σχέσεις φροντίδας, συναισθημάτων και ασφάλειας.  Και μαζί, ένα στέρεο σύστημα αξιών, ορίων και απαγορεύσεων, που ο Φρόυντ το είχε ονομάσει Υπερεγώ, και που επίσης το έχει ανάγκη ο ψυχισμός μας για να συγκροτηθεί.

Η αυθόρμητη και τρυφερή αγκαλιά της γιαγιάς Μαρίτσας, που τόσο γλυκά αποτυπώνει το ιδεώδες της ανθρώπινης αλληλεγγύης, δεν ήταν, λοιπόν, ένα δώρο μονάχα προς το μωράκι εκείνο αλλά ένα πολύτιμο δώρο προς όλους μας.

Μαρία Κούντζα

Ψυχίατρος-Ψυχοθεραπεύτρια

MD, PHD –Επιστ.Υπεύθυνη ΚΗ ΑΝΑΣΑ

Εγγραφή στο Newsletter

No spam guarantee.

I agree to have my personal information transfered to MailChimp ( more information )
Ετικέτες: , , ,

Σχετικά Άρθρα

Προηγούμενο αρθρο Επόμενο αρθρο

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

16 shares