Παραμύθι με… happy end!

Προ ημερών, μια φίλη της μητέρας μου έφερε στη Θάλεια δώρο την «Κοκκινοσκουφίτσα» σε τρισδιάστατη έκδοση, αυτή δηλαδή που γυρνάς τις σελίδες και ξεπηδούν σχήματα από διπλωμένο χαρτί. Η κόρη μου πήρε το βιβλίο στα χέρια της και με μεγάλη λαχτάρα το άνοιξε, προτού προλάβω εγώ να δω και να εμποδίσω το κακό, το οποίο δεν άργησε να έρθει υπό μορφή έκπληξης αρχικά και κλάματος στη συνέχεια. Μπροστά στα ανυπόμονα και γεμάτα περιέργεια ματάκια της, ξεπήδησε η στοματάρα του κακού λύκου έτοιμη να καταβροχθίσει τη γιαγιά της άμοιρης ηρωίδας, με την ίδια να τρέχει μάταια να σωθεί! Ευθύς πήρα το βιβλίο και κρατώντας-μετά κόπου- την ψυχραιμία μου το απομάκρυνα από μπροστά της για να το πετάξω στα σκουπίδια αμέσως μόλις η φίλη της μητέρας μου- που γέλαγε αμήχανα σε όλη τη φάση- έφυγε.

Το ίδιο έχω κάνει σε όλα αυτά τα παραμύθια που έχουν μεγαλώσει εμένα και τη/τις γενιά/ες μου παρόλο που είμαι ορκισμένη λάτρης των βιβλίων και τα θεωρώ ιερά!

Όμως αυτά τα παραμύθια, με τα δύσμοιρα -κατά κύριο λόγο- κορίτσια, τα ορφανά από μάνα και δηλητηριασμένα από κακές μητριές, τα γεμάτα λυσσασμένα ζώα, άγρια θηρία και δράκους που καταστρέφουν τα πάντα στο πέρασμά τους, μόνο εκεί πρέπει να καταλήξουν κατά τη γνώμη μου… στον αφανισμό, τουλάχιστον μέχρι το παιδί να γίνει αρκετά μεγάλο ώστε να τα διαβάσει ως λογοτεχνικά βιβλία και όχι ως παραμύθια (θεωρώ τον Χάνς Κρίστιαν Άντερσεν τεράστιο συγγραφέα αλλά σε καμία περίπτωση… παραμυθά!).

Αυτά τα «παιδικά» βιβλία μας μεγάλωσαν με στόχο την υποταγή μέσω του φόβου και επιστράτευσαν κάθε λογής συναίσθημα τρομοκρατίας και οίκτου για να το πετύχουν. Δεν είναι τυχαίο ότι όλες οι φράσεις που ακούγαμε μικροί για να υπακούσουμε σε κάτι ή να φάμε όλο το περιβόητο φαγητό μας, είχαν μέσα έναν «μπαμπούλα» ή έναν «κακό λύκο». Ήταν μέρος μιας εκπαιδευτικής – ας την πούμε έτσι- μεθόδου, που ευτυχώς ξεπεράστηκε (εύχομαι…) εφόσον αποδείχθηκε παταγώδης αποτυχία!
Η αλήθεια και ο διάλογος είναι αυτά που τη διαδέχτηκαν και επικράτησαν -δύσκολα ωστόσο λόγω παράδοσης- στα σημεία, εξοστρακίζοντάς την για πάντα, προσφέροντας στα παιδιά μας γνώση και… ηρεμία.

Η σπουδαία ψυχοθεραπεύτρια Isabelle Filliozat στο βιβλίο της «Στην καρδιά των συναισθημάτων του παιδιού» δεν διστάζει να σκίσει ολόκληρες σελίδες με πράγματα που φόβισαν τα παιδιά της στις μικρές ηλικίες, ως μέσο αντιμετώπισής τους!

Τα παραμύθια που γράφονται πλέον είναι διδακτικά και μιλούν με γεγονότα στην πραγματική τους διάσταση, πασπαλισμένα βεβαίως με την απαιτούμενη χρυσόσκονη φαντασίας που τα κάνει προσιτά κι επιθυμητά.

Παρακάτω προτείνω κάποια που διάβασα εγώ και (θα) τα προσφέρω στην κόρη μου. Κυκλοφορούν όμως άπειρα ακόμα, σε όλα τα βιβλιοπωλεία, για όλα τα γούστα και όλους τους  χαρακτήρες, παιδιών και… γονιών.

Ζέτα

Εγγραφή στο Newsletter

No spam guarantee.

I agree to have my personal information transfered to MailChimp ( more information )
Ετικέτες: , , , , ,

Σχετικά Άρθρα

Προηγούμενο αρθρο Επόμενο αρθρο

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

8 shares