Έμεινε «φυλακισμένος» στο γκαράζ του πλοίου μέχρι να φτάσουν στο νησί

Χαζολογούσα στο facebook όταν το βλέμμα μου έπεσε σε μία ανάρτηση που είχε κοινοποιηθεί από πάρα πολλούς ανθρώπους σε μικρό χρονικό διάστημα. Η ανάρτηση ήταν του Δημήτρη Αντωνίου, ο οποίος μάλιστα είχε προσθέσει και φωτογραφίες από όλα όσα έζησε μέσα σε ένα πλοίο με προορισμό τη Θάσο, αν και το μόνο που είδε σε όλη τη διαδρομή ήταν το γκαράζ.

Ο 28χρονος βρίσκεται εδώ και 12 χρόνια καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο. Φέτος, αποφάσισε με τους φίλους του να επισκεφθεί για πρώτη φορά στη ζωή του ένα νησί, τη Θάσο. Όπως περιγράφει ο ίδιος στην ανάρτησή του στο Facebook: «Εδώ βλέπετε εμένα «παγιδευμένο» με το αναπηρικό μου αμαξίδιο μέσα στο αυτοκίνητο σε μια πλατφόρμα στάθμευσης των οχημάτων ενός ferry boat που πάει προς Θάσο. Ξέρετε γιατί; Είπα φέτος να προσπαθήσω να κάνω διακοπές 2 – 3 μέρες στην Καβάλα και σκέφτηκα γιατί να μην πάω και σ’ ένα νησί;»

Ο Δημήτρης μπήκε στο πλοίο και τότε συνειδητοποίησε ότι δεν υπήρχε κανένας τρόπος να ανέβει στο κατάστρωμα. Οι φίλοι του αμέσως ενημέρωσαν τους υπεύθυνους πως υπάρχει ένα παιδί με κινητικά προβλήματα και ότι χρειαζόταν μία μπάρα ή ένα ασανσέρ για να βγει από το γκαράζ κι εκείνοι μόνο που δεν έβαλαν τα γέλια. Τους εξήγησαν πως σε κανένα ferry boat δεν υπάρχει ασανσέρ ή κάτι αντίστοιχο. Αλλά ακόμα και να υπήρχε, δεν υπήρχε τρόπος το αμαξίδιο να βγει από το αυτοκίνητο καθώς όπως βλέπετε και στη φωτογραφία με το ζόρι βγαίνει κάποιος από την πόρτα. Όσοι έχουμε μπει σε πλοίο και έχουμε παρκάρει στο γκαράζ, ξέρουμε πως τα αυτοκίνητα είναι σχεδόν κολλημένα το ένα στο άλλο για να χωρέσουν. Ο Δημήτρης, λοιπόν, έμεινε «φυλακισμένος» στο γκαράζ μέχρι να φτάσουν στη Θάσο!

Το τροχαίο ατύχημα που του άλλαξε τη ζωή

Το βράδυ της 14ηςΟκτωβρίου του 2006, ο Δημήτρης Αντωνίου 16 ετών τότε, μαζί με άλλους δύο συμμαθητές του βρισκόταν στο πεζοδρόμιο έξω από το 7οΛύκειο Καλαμαριάς, το οποίο τελούσε υπό κατάληψη. Ξαφνικά, ένα αυτοκίνητο που κινείτο με μεγάλη ταχύτητα επί της οδού Ανδριανουπόλεως, έχασε τον έλεγχο και έπεσε επάνω στους τρεις μαθητές. Οι δύο τραυματίστηκαν ελαφρά αλλά ο Δημήτρης υπέστη συντριπτικό κάταγμα στον αυχένα, ολική ρήξη νωτιαίου μυελού και αναγκάστηκε να γίνει ακρωτηριασμός του δεξιού του χεριού. Ο Δημήτρης από εκείνη την ημέρα καθηλώθηκε σε αναπηρικό αμαξίδιο και ο οδηγός του αυτοκινήτου καταδικάστηκε για 4,5 χρόνια αλλά εξαφανίστηκε και θεωρείται φυγόποινος.

Ο Δημήτρης δεν έμεινε με σταυρωμένα χέρια. Αν και βρίσκεται καθηλωμένος από τα 16 του χρόνια σε αναπηρικό αμαξίδιο είναι πολύ δραστήριος. Πρόσφατα μάλιστα έγραψε και ένα βιβλίο με τίτλο «Έτσι είναι η ζωή».

Ολόκληρη η ανάρτηση του Δημήτρη Αντωνίου στο Facebook:

Εδώ βλέπετε εμένα “παγιδευμένο” με το αναπηρικό μου αμαξίδιο μέσα στο αυτοκίνητο σε μια πλατφόρμα στάθμευσης των οχημάτων ενός ferry boat που πάει προς Θάσο. Ξέρετε γιατί;

Είπα φέτος να προσπαθήσω να ‘’κάνω διακοπές’’ 2-3 μέρες στην Καβάλα και σκέφτηκα γιατί να μην πάω και σε ένα νησί (πρώτη φορά μετά το ατύχημα), μιας και η Θάσος είναι απέναντι. Στην αρχή ενθουσιάστηκα με την ιδέα! Αμέσως, όμως, συνάντησα δυσκολίες που δεν μπορούσα να πιστέψω ότι είναι αληθινές!

Σχεδόν κανένα ferry boat δεν έχει προδιαγραφές (ασανσέρ ή κάτι αντίστοιχο) ώστε το αναπηρικό αμαξίδιο να μπορεί να βγαίνει από το αυτοκίνητο και να ανεβαίνει στο κατάστρωμα του πλοίου. Ίσα ίσα μου “έκαναν και χάρη”  που μου το επιτρέψανε γιατί σε πιο μακρινά ταξίδια για λόγους ασφαλείας δεν γίνεται να μένω εκεί κάτω. Αλλά ούτε και πάνω μπορώ να ανέβω. “ΊΣΑ ΙΣΑ ΜΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΤΗ ΧΑΡΗ” ;;;;;

Άρα να λέω και “ευχαριστώ” που είμαι σαν τον ποντικό μες το αυτοκίνητο, αντί να βρίσκομαι στο κατάστρωμα και να απολαμβάνω τη διαδρομή.

Φανταστείτε έστειλα έναν φίλο μου επάνω (και αυτοί “αναγκάστηκαν” να μείνουν μαζί μου μες το αυτοκίνητο) για να βγάλει κάποιες φωτογραφίες για να δω τουλάχιστον έτσι την όμορφη θέα. Και για πιο μακρινούς προορισμούς ούτε να το διανοούμαι! Το 2018 που όλοι είμαστε ευαισθητοποιημένοι με την αναπηρία και προσπαθούμε να εξαλείψουμε τις “αδικίες’”-διακρίσεις.

Δεν θα κάτσω να ψάξω τους νόμους γιατί είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν και αποκλείεται να “επιτρέπουν” κάτι τέτοιο.

Απλά κανενός δεν του καίγεται καρφί για το αν εγώ στην αναπηρική καρέκλα στερούμαι το δικαίωμα να ταξιδέψω σαν άνθρωπος με το πλοίο αντί να ντροπιάζομαι και να θλίβομαι με αυτή την απαράδεχτη αντιμετώπιση.

Μια ακόμη μάχη μόλις ξεκίνησε…

 

Εγγραφή στο Newsletter

No spam guarantee.

I agree to have my personal information transfered to MailChimp ( more information )
Ετικέτες: , ,

Σχετικά Άρθρα

Προηγούμενο αρθρο Επόμενο αρθρο

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

13 shares